Wlewy z ketaminy

Ketamina jest lekiem zarejestrowanym w Polsce jako środek znieczulający, wykorzystywany przy zabiegach chirurgicznych. Jej zastosowanie w przebiegu leczenia depresji lekoopornej zostało potwierdzone w licznych badaniach, a samo podanie ketaminy odbywa się na drodze wlewów dożylnych. Efekt działania ketaminy pojawia się już po 1-2 godzinach od podania, co Pacjenci mogą łatwo zauważyć. Jakie są wskazania do stosowania ketaminy?

Czym jest ketamina?

Ketamina jest zarejestrowana w Polsce jako środek znieczulający i wykorzystuje się ją przy krótkich zabiegach diagnostycznych i chirurgicznych, a także jako wprowadzenie do znieczulenia ogólnego (czyli jeszcze przed zastosowaniem innych środków znieczulających).

W przypadku zastosowania jej w terapii depresji lekoopornej jest ona podawana poza wskazaniami rejestracyjnymi, czyli w trybie OFF-LABEL. Badania nad wpływem ketaminy na osoby z depresją lekooporną są prowadzone od ponad 20 lat, jest to więc terapia sprawdzona i dokładnie przebadana. I najważniejsze – efektywna.

Jak działa ketamina w leczeniu depresji lekoopornej?

Ketamina działa na układ nerwowy człowieka inaczej niż leki przeciwdepresyjne, jej mechanizm polega na blokowaniu receptorów glutaminergicznych NMDA, co reguluje dostępność neuroprzekaźnika glutaminianu w mózgu. Efekt przeciwdepresyjny osiągany jest poprzez pośredniczenie w przekazywaniu sygnałów przez inne neuroprzekaźniki i receptory.

Jak wygląda podanie ketaminy?

Ketamina jest podawana w postaci wlewów dożylnych w dawce 0,5 mg/1 kg masy ciała w czasie około 40 minut.
Ilość i częstość wlewów jest ustalana zawsze indywidualnie, przez lekarza prowadzącego.

Leczenie podstawowe składa się z serii 3 wlewów tygodniowo podawanych w czasie do 4 tygodni (tzw. faza indukcji). Po tym czasie lekarz prowadzący ocenia skuteczność terapii i proponuje plan leczenia podtrzymującego.

Leczenie podtrzymujące może trwać do 4 tygodni, w trakcie których ketamina podawana jest 1 raz w tygodniu. Podawanie ketaminy może być prowadzone w trakcie pobytu w szpitalu albo w trakcie wizyt ambulatoryjnych.

Wskazania do leczenia ketaminą

Aby zakwalifikować się do leczenia, pacjenci muszą spełniać odpowiednie kryteria. Przede wszystkim muszą zostać rozpoznane u nich nawracające zaburzenia depresyjne (kod F33 w klasyfikacji ICD-10), a aktualny epizod depresji ma charakter lekooporny.

O depresji lekoopornej można mówić w sytuacji udokumentowanego braku odpowiedzi na leczenie dwoma kolejnymi lekami przeciwdepresyjnymi w standardowej dawce i przez odpowiedni okres czasu (4-6 tygodni).
Wśród kryteriów kwalifikacji do leczenia ketaminą zaliczane są także:

• znaczące nasilenie objawów depresji w aktualnym epizodzie;
• wiek 18 – 70 lat;
• możliwość zrozumienia charakteru i celu terapii, potencjalnych korzyści i możliwych działań niepożądanych.

Należy także pamiętać, że Pacjent musi współpracować w leczeniu oraz podpisać świadomą zgodę na stosowanie ketaminy poza wskazaniami rejestracyjnymi, czyli terapię off-label. W przypadku leczenia w trybie ambulatoryjnym Pacjent powinien mieć możliwość przybycia do przychodni i jej opuszczenia (najlepiej z osobą towarzyszącą).

Przeciwwskazania do terapii ketaminą

Istnieje szereg przeciwwskazań do rozpoczęcia leczenia ketaminą. Zaliczane są do nich:

• objawy psychotyczne w czasie aktualnego epizodu depresji lub wcześniej w życiu;
• rozpoznanie innych zaburzeń psychicznych, w tym zaburzeń osobowości powodujących przewlekłe objawy depresyjne;
• epizod manii lub hipomanii w wywiadzie;
• rozpoznanie choroby dwubiegunowej, zaburzeń schizoafektywnych lub schizofrenii;
• wzmożone ciśnienie śródczaszkowe, zwiększone ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego;
• incydent naczyniowo-mózgowy, w tym krwawienie śródmózgowe w wywiadzie;
• nieustabilizowane nadciśnienie tętnicze lub aktualne wysokie ciśnienie krwi;
• obecność tętniaka;
• ciężki przebieg choroby wieńcowej, niedawne zdarzenia sercowo-naczyniowe, w tym zawał serca;
• nieustabilizowane zaburzenia rytmu serca;
• podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe (jaskra);
• marskość, uszkodzenie lub niewydolność wątroby;
• padaczka lub napady drgawkowe w życiu;
• uraz głowy, stłuczenie mózgu, wodogłowie;
• ostra nawracająca porfiria;
• nadczynność tarczycy;
• cukrzyca;
• odwodnienie;
• ciąża i karmienie piersią (także starania o ciążę – brak zgody na stosowanie antykoncepcji w trakcie leczenia ketaminą);
• niewydolność oddechowa oraz tocząca się infekcja dróg oddechowych;
• nadużywanie lub uzależnienia od alkoholu, leków uspokajających lub nasennych albo innych substancji psychoaktywnych;
• skłonności lub aktywne myśli samobójcze;
• przyjmowanie benzodiazepin w czasie 48 godzin przed rozpoczęciem leczenia;
• brak odpowiedzi na leczenie ketaminą lub esketaminą w przeszłości;
• nadwrażliwość na ketaminę.

Wlewy z ketaminy – najczęściej zadawane pytania

Czy leczenie ketaminą jest refundowane?

Leczenie ketaminą nie jest refundowane, pacjent ponosi pełną odpłatność.

Czy trzeba wykonać jakieś badania przed rozpoczęciem leczenia ketaminą?

Tak – przed rozpoczęciem leczenia wykonane zostaną: pomiar ciśnienia tętniczego i tętna, poziom utlenowania krwi, EKG oraz będą podane do wypełnienia kwestionariusze oceny stanu psychicznego.

Czy przed wlewem z ketaminy trzeba być na czczo?

Tak – ostatni posiłek należy spożyć na 6 godzin przed planowanym wlewem. Dozwolona jest niewielka ilość wody. W dniu wizyty nie wolno przyjmować leków podnoszących ciśnienie krwi (stymulantów).

W ciągu 48 godzin przed wizytą nie wolno przyjmować w żadnej postaci benzodiazepin i pić alkoholu (mogą one obniżyć skuteczność terapii), jak również innych substancji zawierających produkty tytoniowe, kannabinoidy oraz inne nielegalne substancje.

Czy po wlewie z ketaminy można prowadzić samochód?

Po wlewie aż do dnia następnego nie można:

• jeździć samochodem;
• pić alkoholu;
• samodzielnie opiekować się dziećmi;
• podpisywać żadnych zobowiązań.

Data dodania: 10 lipca, 2025 | Ostatnia aktualizacja: 24 lipca, 2025